Śmierć króla spowodowała, że wkrótce ziemie Czech i Węgier dostały się pod panowanie Habsburgów. Data ta uznawana jest za symboliczny koniec potęgi dynastii Jagiellonów. Zgromadzenia szlacheckie wybierają Jana Zapolyę na króla, pomimo iż z korona przeszła w wyniku układów Jagiellonów z Habsburgami na Ferdynanda I. W 1528 Jan Zapolya uznaje się za lennika Turcji i prosi sułtana o pomoc, w rok później Turcy zdobyli Budę i ogłosili Jana władcą. Wybuchła turecko-austriacka wojna o władzę na Węgrzech, ostatecznie w 1538 zawarto układ w Wielkim Waradynie, przewidywał on sukcesję Habsburgów po śmierci Jana Zapolyi, jednak szlachta węgierska złamała umowę wybierając następcą Jana jego syna, Jana Zygmunta. Wywołało to najazd austriacki, po nim zaś turecki, który zakończył się podzieleniem przez sułtana Węgier. W 1541 r. ziemie węgierskie podzielono na 3 części. Środek kraju z Budą i Pesztem stały się prowincją turecką. Na wschodzie, pod rządami Jana Zapolyi powstało zhołdowane Osmanom, księstwo zwane Siedmiogrodem, a zachodnia część z dzisiejszą Słowacją i Chorwacją rządzona była przez habsburskich królów węgierskich. Przez kolejne lata na granicach stale dochodziło do walk. Turcy panowali na zdobytych ziemiach przez 150 lat, aż do Odsieczy wiedeńskiej.
Tereny tureckie
Księstwo Siedmiogrodu
Królestwo Węgier w unii z Austrią
| Podboje Turcji Osmańskiej |
|---|
| Didymotyka – Adrianopol – Marica – Plocznik – Kosowe Pole (1389) – Rowina – Nikopolis – Ankara – Gallipoli – Warna – Kosowe Pole (1448) – Konstantynopol – Belgrad – Başkent – Krbavsko Polje – Sapienza – Czałdyran – Mardż Dabik – Ar-Rajdanijja – Rodos – Mohacz – Wiedeń – Preveza – Malta – Cypr – Famagusta – Lepanto |
| Bitwa pod Mohaczem Podboje Turcji Osmańskiej | |||||||||||||||||
 Bertalan Székely, "Bitwa pod Mohaczem" | |||||||||||||||||
| Data | 29 sierpnia 1526 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Mohacz | ||||||||||||||||
| Przyczyna | odrzucenie przez Węgrów wysokiego trybutu | ||||||||||||||||
| Wynik | przegrana Węgrów | ||||||||||||||||
| Terytorium | Węgry | ||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
Bitwa pod Mohaczem – bitwa stoczona 29 sierpnia 1526, w której wojska węgierskie dowodzone przez króla Ludwika II zostały rozbite przez armię osmańską pod dowództwem Sulejmana I.
| Spis treści |
W roku 1521 Turcy po zajęciu Belgradu skierowali się na północny zachód zagrażając ziemiom chrześcijańskim. Kolejna kampania rozpoczęła się w roku 1526 i była skierowana przeciwko Węgrom. Sulejman I kolejny raz zażądał od Węgrów wysokiego trybutu. Węgrzy odrzucili żądania, w wyniku czego sułtan na czele swojej armii w kwietniu skierował się na północ. Król Ludwik II Jagiellończyk, nie czekając na posiłki z Chorwacji i Siedmiogrodu (5000 Krsto Frankopana i 8000 Jana Zápoly) wyruszył z Budy na spotkanie przeciwnika.
Siły przeciwnikówArmia turecka liczyła ponad 60 000 żołnierzy (wśród niej było 35 000 jazdy i 15 000 janczarów). Armię węgierską szacowano na 25 000 (w tym 4000 jazdy ciężkozbrojnej).
BitwaObie armie spotkały się pod Mohaczem. Węgrzy zamierzali początkowo zająć pozycje obronne budując tabor, jednak na wniosek wywodzącej się ze szlachty jazdy węgierskiej zdecydowano się przypuścić atak. Ciężkozbrojnej jeździe węgierskiej bez problemu udało się przebić przez wojska tureckie. Następnie Węgrzy ruszyli w kierunku tureckiego taboru bronionego przez janczarów i naszpikowanego licznymi działami. Ostrzał turecki zabił wielu Węgrów, w których szeregach wybuchła panika. Wielu żołnierzy zginęło z rąk tureckich podczas ucieczki, liczni potopili się w rzece, wśród nich król Ludwik II.